top of page

شعری از ساره سکوت (موها)

  • ساره سکوت
  • Apr 26, 2016
  • 1 min read

از هنوز

ایستاده در ارتفاعم

در دهان بی دندان پنجره

دندانهای پیر کتاب را که می کنم به باد می اندازم

در ارتفاع

همیشه به اندازه ی کافی باد هست

به اندازه کافی هنوز

که در ارتفاع ایستاده باشد

و نیفتاده باشد

پنجره

بر پنجره

پنجره های پیر طبقه روی طبقه

دهانهای مردگان اند

در گورهای دسته جمعی

فریادهای سنگ شده ی پمپئی اند پنجره ها

چشمهای مخاطب اند

هنوز و همیشه

ایستاده در ارتفاع ما را می پایند

و صفحات از دست ما سر می خورند در باد

هنوز و همیشه

یکی از ما دارد می افتد

یکی از ما نصفش بیرون پنجره ست

و موها موها موها

نشانه های وحشت آدمی اند در باد

از کف رفته اند

رفته، نرفته،

افتاده و نیفتاده

مهاجر اند موها

مهاجران وا مانده از ارتفاع

مهاجران وامانده از افتادن از نیفتادن

در هنوز و همیشه

رفته و نرفته

افتاده و نیفتاده اند

کتابهایم

در باد که می افتند

به خودم نزدیک تر ام

در افتادن

به خودم نزدیکترم

در موها

وحشت آدمی اند موها

وحشت روزگار نیامده اند

وحشت بیرون رفتن اند از رفتن

موها

- و باد ، باد، باد که می آشفت...-

ببین چطور رفتنی اند که نمی روند موها

افتادنی اند و نمی توانند بیفتند موها

ببین چطور دردهان پیر پنجره در عذابند موها

موها مویه مویه مویه موها ها ها های های های

...

همیشه قبل از افتادن ،

موهایت را بده ببافم

 
 
 

Comentarios


Featured Posts
Recent Posts
Archive
Search By Tags
Follow Us
  • Facebook Basic Square
  • Twitter Basic Square
  • Google+ Basic Square

Toronto

Reach Us in:

Facebook, instagram

 

© 2023 by کانون شاعران شهر تورنتو. Proudly created with Wix.com

  • Facebook Reflection
  • Twitter Reflection
  • Instagram Reflection
  • YouTube Reflection
  • SoundCloud Reflection
bottom of page